භූමිකම්පාවක් වූ අනුකම්පාව

මීට මාස ගානකට කලින් කොහෙදෝ ඉදන් තුන්දෙනෙක් අපේ ගෙවල් පාරට ඇවිත් තිබ්බා.කවුරුත් කතා වුන විදියට උන් අපිව හොයාගන ඇවිත් නෙමේ.කවුරුහරි ඇවිත් මේ තුන්දෙනාව දාල ගිහින්.තුන්දෙනාව කවුරුවත් ගෙවල් අහලකටවත් ගන්න කැමති උනේ නෑ.කෑම ටිකක් දුන්නත් එක්කො පාරෙන් තියලා.ඒකටත් හේතුවක් තිබ්බ.හේතුව මුන් තුන්දෙනාම ගෑණු සත්තු වෙච්ච එක.

අය්යෝ!... බලන්ඩකො කරදරේ... කොහෙන් ගෙනල්ල දාලද මන්ද?...

කවුරුත් කිව්වෙ එහෙම.

හතර වටේටම තාප්ප ගහල තියන ගෙවල් වල අයනම් කරදරයක් නැතුව හිටිය,ඒත් අනිත්  අය බයෙන් හිටිය, අපෝ මුන් කොයි වෙලේ පැටව් දායිද දන්නෙ නෑ කියල.කාලයක් තුන්දෙනාම නැතුව හිටියා...විපරම කරල බලද්දි, බැරිම තැන අහල පහල ගෙදරක අය්ය කෙනෙක් උන්ව ගිහින් දාලා කොහෙටදෝ.

මෙන්න ටික දවසකින් දෙන්නෙක් ආයෙම ඉන්නව.ගෙවල්වල ඇතිකරන බල්ලො ටිකත් මුන් නිසා කාකොටා වැටෙනව :). සමහරදාට එකම කරච්චලයක් බුරනව... කෑගහනව... රන්ඩුවෙනව...ඒ බෙදාගන්න බැරුව.

හැබැයි එක වාසියක් තිබ්බ,බල්ලො පෙන්නල අපි බබාට කෑම ටික කවා ගත්ත,එයා කෑම කරන්න හොර නිසා ඒකත් ලොකු දෙයක් උනා.බල්ලො තුන්දෙනාට නමුත් වැටිලා තිබ්බ ඒ වෙද්දී,(සුදු බව් බව්,ගුරු බව් බව්,දුඹුරු බව් බව්.)මොකද ගේට්ටුව ඉස්සරහ ඉදන් බැලුවම උන් නිතර මෙහා යනව පාරෙ.පස්සෙ පස්සෙ අහක දාන බත් උන්ට දෙන්නත් පුරුදු උනා.ටිකකාලෙකට පස්සෙ මෙන්න මුන් දෙන්න ගේ පිටිපස්සට වෙලා ඉන්නව කන්ඩ දෙනකම්.

 සමහර වෙලාවට එලියට දාල තියන වේලිච්ච පොල්කටු ලෙවකනව බඩ ගින්නේ කර කර ගාල සද්දෙන්.ඉතින් ඉතුරුවෙලා තියන බත් ටිකක් මොනව හරි අනල දෙන්න හිතෙනව.ඔන්න ඔහොමයි අනුකම්පාව පටන් ගත්තේ...

වෙලාවකට ගෙදර අයත් බනිනව,ආ....අනලා දෙනවකෝ...කන්ඩ දීල පුරුදු කරගන්නවකො...පස්සෙ ඉතුරුවත් බාර ගන්ඩ වෙයි හැබැයි...කියල.

සමහර වෙලාවට ගේ පිටිපස්සට ඇවිත් අහිංසක විදියට මූණ දිහාබලන් ඉන්නව,දැන් කන්ඩ හම්බෙයි දැන් කන්ඩ හම්බෙයි කියන්නා වගේ...

තරහට නොදී හිටිය වේලුත් ඇති, ගෙදර අයගෙ බැනුම් නිසාම.ඒත් ඉතින් කුණුකූඩෙට විසිකරන කෑම වලින් මොකෙක්ට හරි බඩ පුරව ගන්ඩ පුලුවන්නේ කියල හිතෙනකොට ආයම කෑම දානව.

මාස ගානක් තිබ්බ පෑවිල්ලට පස්සෙ ටික දවසක ඉදන් වහිනව මේ පැත්තට.ඊයේ රෑ ඉදන් අද උදේ වෙනකම්ම වැස්ස.ලාවට ඇහැරීගන එද්දි අම්මගෙ කටහඩ.

අන්න...ලොකු දෑවැද්දක් හම්බවෙලා..

අම්මා උදේම නිවුස් එක කනේ තිබ්බ.

දඩබඩ ගාල ඇදෙන් නැගිටලා වැස්සෙම කුඩෙත් අරන් ගියා බලන්ඩ.

අප්පෝ 1ක් නෙමේ 5ක්ම.කන්ඩ දුන්න සුදු බව් බව් අපේ ගෙදර මඩුවේ පැටව් දාලා...

සුදුම සුදු පාට පැටව් 5ක් අම්මට ගුලිවෙලා නිදි,ඇස් ඇරලත් නෑ කටවල් රෝසම රෝස පාටයි.ඔක්කොමගෙම කන්දෙක විතරක් දුඹුරුපාට.(මම් හිතන්නෙ මුන්ගෙ තාත්ත දුබුරු පාට බල්ලෙක් වෙන්න ඔනේ.බැල්ලි අම්ම සුදුම සුදුයි නේ.) 

ඒක දැකලා අම්මගෙත් හිත උණුවෙලාද කොහෙද.

ඔන්න ඔහෙ හිටපුදෙන් දැන් ඉතින් මොනව කරන්ඩද?. අම්ම එහෙම කියනව.

මේ වෙනකම් තාම නම් මම් ඒ පැත්ත බලන්න ගියෙ නෑ.අම්ම හොරෙන් හොරෙන් ගිහින් බලනව දැක්ක.දවල්ට ඉතුරු වෙච්ච බත්, මාළුත් එක්ක අනල මඩුව ලගින් තියල.හොදම වැඩේ කියන්නෙ ඌට බොන්ඩ බිස්කට් ටින් එකකට වතුරත් තියල :).

පව් අරූට බඩගිනි ඇති!...බත් කාල පිගාන හෝදන්න යද්දි අම්ම මම් දිහා බලාගන කිව්ව.

තවත් බලු කතාවක්

මෙයා අපේ ගෙදරට ගෙනල්ල දුන්නෙ අල්ලපු ගෙදර මල්ලි.ඒ එයාගෙ යාලුවෙක්ගෙ ගෙදර දාලා හිටිය බලු පැටව් 6 දෙනාගෙන් කෙනෙක් කියල,ඒ වෙද්දි අපිත් ගෙදරට බලු පැටියෙක් හොය හොයා හිටියෙ.

කොහොමත් බලු පැටව් පොඩි කාලෙ ගොඩක් හුරුබුහුටියිනේ.මේකත් කලුම කලුයි,බෝලයක් වගේ, ලස්සනයි.හැමෝම ආදරය කරා.

ඒත් එක පරහක් තිබ්බ,බලු පැටිය හිටපු ගමන් කූන්... කූන්... ගානව ඇරෙන්න වෙන සද්ද දාන්නෙ නැ. හැමෝම කිව්වෙ මේකා ගොලු සතෙක් කියල.මෙයා තනිකරම කලුම කලුපාටයි.අපි නමකුත් දැම්ම කලූ කියල,වෙලාවකට කලු මල්ලි, කලු පුතා,කලු බබා එහෙමත් කියනව :))

ගෙනල්ල දුන්න මල්ලිටත් හිතට හරි නැ.ඇයි හැමෝම කියනවනෙ...අපෝ!...ඔයා ගෙනල්ල දීල තියෙන්නෙ ගොලු එකෙක්නේ කියල.

පස්සෙ බැලින්නම් හැමවෙලේම කන්න දෙන නිසා තමයි මෙයා සද්ද දාන්නෙ නැතුව ඉදල තියෙන්නෙ.කොහෙන්ද හම්බවෙච්ච ත්‍රීපෝශ වගයක් දුන්නනෙ මෙයාට පොඩිම කාලෙ.ඒක නිසා, බඩගිනිත් නොවන එකේ සද්ද දාල නැත්තෙ.

පස්සෙ අපේ ගෙදරට එකතුවුනා කොහෙන්දෝ ආව බැල්ලක්,දන්වැලත් කඩාගන ඇවිත් තිබ්බෙ,හෙන සැර එකෙක්.ඌට අපි කීවෙ "නංගි" කියල.ඒක නිසා කලූටත් ගෙදරින් පිට කොහෙවත් යන්න ඕන කමක් වුනේ නෑ.අර ආව බැල්ලත් කලුම කලුයි,හොම්බ දිගයි,දෙන්නෙක් ඉන්න නිසා කවදාවත් කෙනෙක් ගේට්ටුව ඇරන් කෙලින්ම ගෙදරට ආවෙ නෑ.මුන් දෙන්න කොයේ හිටියත් ගේට්ටුවෙ සද්දෙ ඇහුන ගමන් බුරාගන යනව.

ඔන්න දවසක් මම හවස ගෙදර ලග කඩේට යනව,මුන් දෙන්නත් මගෙ පස්සෙන් එනව,දන්නවනේ ඉතින් කාලෙකට පස්සෙ එලියට දැම්මම මුන් දෙන්නටත් මාර හැපී,නට නටා මගෙ පස්සෙන් එනව,ඇගේ එල්ලෙනව,අංශක 90 විතර ඇඹරි ඇඹරි එන්නෙ.හරියට පාරෙ යන්නත් බෑ මුන් දෙන්න නිසා,වෙලාවකට කරච්චලේ.

බඩුටිකත් අරන්  ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට ආව විතරයි මෙන්න මුන් දෙන්න මගේ ඇගේ එල්ලුනා,අත් දෙකේම බෑග් එල්ලගන.ඇදන් හිටපු ස්කර්ට් එක බිම.හොදවෙලාවට ගේට්ටුවෙන් මෙහාට ආවම වුනේ,අනික ඒ වෙද්දි ටිකක් අදුරුත් වෙලා.ඒ නිසා ගානක් ගියෙ නෑ.

ඒ දවස් වල මම් උදේ 6 වෙද්දි, කැම්පස් යන්න නුවර බස් එකට නගින්න යනව,දෙන්නම පස්සෙන් එනව,අහල පහල ඉන්න බලුනඩේටත් පාට් එක දාගන යන්නෙ,අපි ඉන්න නිසා.මම් බස් එකට නගිනකම්ම ස්ටෑන්ඩ් එකට වෙලා ඉදල එක පිම්මෙ ගෙදර දුවනව,බස් එකේ යන ගමන් මම් හැරිල බලනව.

කලාතුරකින් ගෙදර යන කාලෙ, ගෙදර ගේට්ටුව අරින සද්දෙට දුවගන ඇවිත් උඩ පැනලා පෙරලිළා මාව පිලිගත්ත විදිය නම් කවදාවත් අමතක වෙන්නෙ නැ.ඒත් එක පාරටම දවසක් "නංගි" මැරිලා ඉදල,මතුපිටින් පේන්න ලෙඩක් වත් තිබිල නැතුව.හැමෝම වගේ කිව්වෙ අවුරුදු 8ක් විතර හිටියනේ වයසට වෙන්න ඇති කියල.

ඊට මාස කීපෙකට පස්සෙ, ඉන්ටවිව් ගොඩ ගිහින් ඉස්සරවෙලාම ඉන්ටර්න් එකට යන දවසෙ,පාන්දරින්ම සිද්ද වුනා කොළඹ එන්න.හවස ඉදල කලූගෙ අමුතු බිරුම් සද්දයක් තිබ්බ,පාන්දර වෙද්දි ඒක වැඩි වුනා.කළුට අමාරුයි.දිගෑදිලා කෑගහනව,ඒ එක්කම ඇස් වලින් කදුලු බේරෙනව.අම්ම කටට වතුර ටිකක් වක්කරා.දුකහිතෙන විදියට අපි දිහා බලන් හිටිය,ඉදල ඇස් පියාගත්ත එච්චරයි.

අපි මේ වෙනකම් ආය බල්ලො හැදුවෙනෑ.මිනිස්සුන්ට වඩා බල්ලොන්ට කලගුණ තේරෙනවලු..ආරක්ශාවට ලගින් ඉන්නව,සමහර වෙලාවට ගොඩක් හිතවත් මිනිස්සුන්ටත් වඩා .හරියට වෙලාවකට පවුලේම සාමාජිකයෙක් වගේ,ඒ තරම් ලෙන්ගතු වෙනව.